U bent hier in een ruimte die van mij is en van u. Een ruimte die nog niet helemaal bestaat, maar die vorm aanneemt, woord voor woord, zoals deze roman die ik twintig jaar nodig had om te durven schrijven.

Dit blog zal mijn logboek zijn. Niet een zorgvuldig gepolijst communicatiekanaal — maar een plek van levend denken, oprechte vragen, soms onhandige deling. Ik zal hier schrijven over literatuur, over Afrika en Europa, over cinema en rugby en technologie. Over wat mij raakt, wat mij verontwaardigt, wat mij inspireert.

In 2025 publiceerde ik twee artikelen in Iwacu over de spanningen tussen Burundi en Rwanda. De reacties waren scherp — soms gewelddadig. Ik heb geleerd dat het stellen van een oprechte vraag als verraad kan worden ervaren. Maar ik ontdekte ook dat tientallen mensen, in stilte, schrijven om te bedanken. Het is voor hen — voor u — dat ik schrijf.

« Voorbij de spanningen delen we allemaal dezelfde vrees om Burundi opnieuw te zien wegzinken in chaos, dezelfde hoop om onze kinderen te zien opgroeien in een land in vrede, dezelfde trots om te behoren tot een natie die herrijst. »
— B. Claude Ntahuga, Iwacu, maart 2025

Ik nodig u uit om te lezen, te reageren, te debatteren — met de overtuiging dat oprechte dialoog, zelfs als die ongemakkelijk is, het enige pad is dat de moeite waard is. Laten we discussiëren, debatteren, maar menselijk blijven.

— B. Claude Ntahuga, Brussel, juni 2026